http://www.sosyomat.com/ tr-tr 40 blog: do it the blue way En fazla içimde ölürsün Cesedini sürüklerim gittiğim her yere Kızıl sonbaharım Hangi aşk kendi fırtınasına dayanabildi? Ellerimde çoğul bir gölge kuşu Adının arkasına basmadan yürüdüm Alnımda birikti çizikler Adımdan çıkardım aklımı Aklımsız kaldım Neylersin İnsanız Ne yapsak eksiğiz işte Ölüme ayarlı saatiz... En fazla içimde ölürsün Sorarım Şiir papirüslerinin hangi köşesine karaladın beni? Hangi hare'mden yakaladın da çiğnemeden yuttun gözlerimi? Kekeme repliklerin ezber bozduran kuşu Hangi rüzgârlara sattın da saçlarını Devrik cümlelerimin öznesi oldun? İçindeki kötü senaryoların kahramanı olmak istemezdim Dağıldı bak derlenip toplanmış dağılmalarım En fazla içimde ölürsün Nasılsa yokluk rehin bırakılıyor kalana Kalan gidene denk neyi varsa susuyor. Ve susmak inceltiyor her yarayı Ve susmak bakmak oluyor Gitmediğin her yere Kim tutuklanmış yalnızlıktan Gizin içine gizlenen kim Söyle beni nerene sakladın Ki şimdi bu kadar sokaktayım En fazla içimde ölürsün Karla karışık yağarsın yara Bereme Karma karışık kalırsın cinnet şeridinde Kaldırımların kaldıramadığı her neyse işte Bulamadığın her ne varsa büyük yıkımların izinde Sana borcum olsun Hiç yazılmayacak bir şiirin içinde En fazla içimde ölürsün Yanağında yanar avucum Avucumda imlası bozuk bir şiir kalır Gözlerinin namlusu döner, yakar kirpiklerimi Kulağımda bir tepenin rüzgârı uğuldar Gırtlağıma kadar aşka batarım Yeteri yok. Eksiği fazla. Neyin kaldı eksilenlerden arta İçeri doğru kapanan bir kapıydın Saçlarından geçtim önce Ve kendimden öylece Neyim yoksa var bildim Eğildim Eksildim Eridim Bir seni bitirmedim Hangi rüzgarlara sattın da saçlarını Uğultusuna tutunamadım Ömürden nefes çalarak ne kadar yaşarsa insan Öyle yaşadım gözlerini Tenimde itiş kakış Cebimde depremlerin Esrarlı gece ayinleri Volkanik şiirler Usul usul giymedim mi sözlerini Yalnızlığın tiradını kapamadım mı her sefer Sensizlik seni anlattı en çok Vazgeçmeler vazgeçmekten vazgeçti Söyle saçlarında öldüğüm Bir geri gidiş kaç günde gelirdi? En fazla içimde ölürsün Cesedini sürüklerim gittiğim her yere Tenimin yırtıldığı yerden mi girdin içeri Açar gibi yaparak açık bir kapıyı Beni ikiye böldün Hadi içimi kendine aldın da Beni nerde bıraktın Hangisini seçerdin benim için Ve hangisinden vazgeçerdin kendin için Ben yarama çoktan sen bastım Yaşım kadar gencim Adın çabuk diye geçti Ardında aç köpekleri bırakarak Ezberimden geçtim. Hızla biten aşk şarkılarından geçtim Senden bir şey eksiltmeden sana çok şey bırakmaktı aşk Bildim Biz dalkavuk bir aydınlığın yerine Onurlu bir karanlığı seçtik Ve bir öyküden ağlarcasına geçtik Cesurduk çünkü Kendimizi kendi düşlerimizden kovacak kadar Ömrüne yüz çevirmiş iki masalcıyız Gerisi hiçlik Gerisi yokluk Sensizliğin anlattığı ne vardı senden başka Bir hayatın tüm yanılgılarını Saçlarında çözdüm Şimdi beni hangi yanımdan susacaksın Sessizlikte bir dildir Çoğul susulur Pusulur Şimdi beni hangi yanımdan kusacaksın Yıkık şehrimin izbesi En fazla içimde ölürsün En çok Gözlerime gömülürsün. Gözlerimi kaparım Vasiyetimi yazarım Kahraman Tazeoğlu Fri, 18 Jul 2008 12:03:52 GMT 1765351-blog@http://www.sosyomat.com/ do it the blue way http://do-it-the-blue-way.sosyomat.com/blog/1765351 O kadar da önemli değildir bırakıp gitmeler, arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer. Dayanılması o kadar da zor değildir, büyük ayrılıklar bile, en güzel yerde başlatılsaydı eğer. Utanılacak bir şey değildir ağlamak, yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer. Yüz kızartıcı bir suç değildir hırsızlık, çalınan birinin kalbiyse eğer. Korkulacak bir yanı yoktur aşkların, insan bütün derilerden soyunabilseydi eğer. O kadar da yürek burkmazdı alışılmış bir ses, hiçbir zaman duyulmasaydı eğer. Daha çabuk unuturdu belki su sızdırmayan sarılmalar, kara sevdayla sarıp sarmalanmasalardı eğer. Belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla, öylesine delice bakmasalardı eğer. Çabuk unutulurdu ıslak bir öpücüğün yakıcı tadı belki de, kalp, göğüs kafesine o kadar yüklenmeseydi eğer. Yerini başka şeyler alabilirdi uzun gece sohbetlerinin, son sigara yudum yudum paylaşılmasaydı eğer. Düşlere bile kar yağmazdı hiçbir zaman, meydan savaşlarında korkular, aşkı ağır yaralamasaydı eğer. Su gibi akıp geçerdi hiç geçmeyecekmiş gibi duran zaman, beklemeye değecek olan gelecekse sonunda eğer. Rengi bile solardı düşlerdeki saçların zamanla, tanımsız kokuları yastıklara yapışıp kalmasaydı eğer. O büyük, o görkemli son, ölüm bile anlamını yitirirdi, yaşanılası her şey yaşanmış olsaydı eğer. O kadar da çekilmez olmazdı yalnızlıklar, son umut ışığı da sönmemiş olsaydı eğer. Bu kadar da ısıtmazdı belki de bahar güneşleri, her kaybedişin ardından hayat yeniden başlamasaydı eğer. Kahvaltıdan da önce sigaraya sarılmak şart olmazdı belki de, dev bir özlem dalgası meydan okumasaydı eğer. Anılarda kalırdı belki de zamanla ince bel, namussuz çay bile ince belli bardaktan verilmeseydi eğer. Uykusuzluklar yıkıp geçmezdi, kısacık kestirmelerin ardından, dokunulası ipekten bir o kadar uzakta olmasaydı eğer. Issız bir yuva bile cennete dönüşebilirdi belki de, sıcak bir gülüşle ısıtılsaydı eğer. Yoksul düşmezdi yıllanmış şarap tadındaki şiirler böylesine, kulağına okunacak biri olsaydı eğer. İnanmak mümkün olmazdı her aşkın bağrında bir ayrılık gizlendiğine belki de, kartvizitinde "onca ayrılığın birinci dereceden failidir" denmeseydi eğer. Gerçekten boynunu bükmezdi papatyalar, ihanetinden onlar da payını almasaydı eğer. Issızlığa teslim olmazdı sahiller, kendi belirsiz sahillerinde amaçsız gezintilerle avunmaya kalkmamış olsaydın eğer. Sen gittikten sonra yalnız kalacağım. Yalnız kalmaktan korkmuyorum da, ya canım ellerini tutmak isterse... Evet Sevgili, Kim özlerdi avuç içlerinin ter kokusunu, kim uzanmak isterdi ince parmaklarına, mazilerinde görkemli bir yaşanmışlığa tanıklık etmiş olmasalardı eğer!! Can yücel Thu, 19 Jun 2008 00:44:26 GMT 1625967-blog@http://www.sosyomat.com/ do it the blue way http://do-it-the-blue-way.sosyomat.com/blog/1625967 sana sakladıgım kimselere anlatamadıgım sık sık yerlerını degiştirdigım ama her zaman sana yordugum düşlerim var (seninle uyanmak ümidiyle) bütün köylerden kovuldum ben kimse bir tas su vermedı bana ama hep aradım durmadan (yitirdigim umutlarımla) bir gece bi sahilde sana olan sevgimi ölçmek için bütün denizleri birleştirdim yetmedi,karalarıda ekledim (ben zaten hep küçücügüm yanında) haytımın en önemli varlıgı yılllardır bekledigim bütün kaleler düştü bütün yollar tutuldu köprüler yok artık dönüş yok=yaşam sensin kapındayım gidecek başka yerim yok mavi (maviden yeşile) Mon, 02 Jun 2008 21:34:01 GMT 1553669-blog@http://www.sosyomat.com/ do it the blue way http://do-it-the-blue-way.sosyomat.com/blog/1553669 Kendime ait bir dünyam vardı benim... avucumda *İnandıklarım – inanmadıklarım, *Umutlarım – umtsuzluklarım *Ve yaşanmışlıklarım... mutluydum...bir gün içimde bi yerlerde bilmediğim bi kapı açıldı ve canımı o kadar yaktı ki ; dayanamadım , ağladım...inanMAdıklarım azaldı; inandıklarım çoğaldı...gitmek istedim ; kendime gidecek bi yer bulamadım...en sonunda “O” kapıyı kapatmaya ve eskiye dönmeye karar verdim... eskiye dönüp “ kısmi yeni “ olduktan çoookk sonra yaşanmışlıklar “O” kapıyı hatırlattı bana... “kapının ardında ne vardı?” hatırlamak için açtım...açar açamaz çok büyük bir acı duydum...sonra bi kaç fotoğraf buldum... baktım...önce seni tanıyamadım... ben baktıkça sen canlandın sen canlandıkça da ben unutmak istediklerimi teker teker hatırladım... ben üzgündüm ; sense yüzünde bilindik gülümsemen karşımda duruyodun...arkamı dönüp gitmek istedim ; yapamadım... biraz daha oyalandım...sonra yoruldum ; durdum... nerde olduğumu anlamak için çevreme bakındım...tanıdık geldi bazı yerler , kişiler ve nesneler... ama tam olarak hatırlayamadım... yere oturdum ; bekledim biraz...ne kadar bekledim bilmiyorum , o kadar hazırlıksız yakalanmıştım ki zamanı hatırlatacak hiç bi şey yoktu yanımda... bir süre sonra neden orda beklediğimi de unuttum... ayağa kalktım ; gidECEKtim... sonra yüzünde bilindik gülümsemenle seni yine karşımda buldum...bir süre kıpırdıyamadım ; sana baktım...birden bir sızı başladı içimde ; büyüdü... sana doğru bir adım attım... acım daha da arttı...sonra geri gittim ; gözlerimi kapattım ve bir dilek tuttum... gözlerimi açıp etrafıma baktım ; ortaya saçtıklarımı farkettim... hepsini teker teker topladım ve özenle yerlerine koydum... ortalığı topladıkça acım da azalmaya başladı... elimde son bi fotoğraf vardı ; baktım ; ilk seni gördüm... ben baktıkça sen silikleştin , sen silikleştikçe hatırladıklarımı unuttum ve fotoğrafı yerine koydum... işim bitmişti ; artık gidEBİLİRdim...tam çıkacakken karşımda birini gördüm ; ne tanıdıktı ne yabancı... hafızamı zorladım ve karar verdim ; yabancı gibiydi... sonra aklıma eski bir masal takıldı ; * bir VARMIŞ bir YOKMUŞla başlayan... "bana bir varmış de bir varmış, bir yokmuş deme içime dokunuyor alıntıdır şiir can yücelin... Sun, 25 May 2008 00:29:39 GMT 1512711-blog@http://www.sosyomat.com/ do it the blue way http://do-it-the-blue-way.sosyomat.com/blog/1512711 NE OLDU BİR BİLSEM;NE ANLATTIĞINI ANLASAM VE SORABİLSEM BOŞVERLERİNE KEŞKE DİYE. ANLAMSIZ CÜMLELER KURSAM ANLATAMAMAKTAN KORKMADAN VE ANLAŞILMAYI BEKLEMEDEN SÖKSEM BÜTÜN VİDALARIMI DELİLİĞE ANLAM YÜKLEMEDEN VE HİÇBİRŞEYE AKIL YÜRÜTMEDEN YÜRÜSEM DELİLİĞİNE. HER ŞEY YALAN DESEN BİLDİĞİN,SANA ANLATTIĞIM SEVEBİLDİĞİMİZDEN BAŞKA... SONRA TEK GERÇEK BU OLSA VE ÖLSE HAFIZAMIN BİLGESİ KAYBOLMAYA VE HİÇLİĞE BU KADAR YAKINKEN UNUTMAK, KAYBOLDUM AMA BUNU NASIL UNUTUCAM??_? NE OLDU BİR BİLSEN; KEŞKE BİLSEN BİR GÜN GELİP HER ŞEY YALANDI VE BEN BİLİYORDUM DESEN. TANRININ ELİ OLSA BANA UZANAN ELLERİN VE GİDİYORUZ ARTIK SEVGİLİM DESEN. BEN SIKILDIM BU AYNALARLA DOLU ODADA YAŞAMAKTAN ,HER BAKTIĞIM YERDE KENDİ SURATIMI GÖRMEKTEN. BİRİM VE YALNIZIM VE HERKES BEN... BİLDİKLERİMİN BİLMEDİĞİNDEN GELSEN VE UNUTTUKLARIMDAN. O KADAR ZIT O KADAR KALABALIK OLSAK ... BİRE KATILDIĞIMDA BENİ KARŞILAYAN BİRİ OLSA VE BU SEN OLSAN. YÜZÜMÜ OKŞARKEN ELLERİNİN NOTASI ,O HİSSİ MÜKEMMEL OLAN ÖPÜŞÜNLE GEÇSEM TÜM KAPILARDAN. BU AŞK EN ÇOK SANA YAKIŞTI,TANRI SENİN YÜZÜNDE GÖSTERDİ KENDİNİ İLK , BEN AYNALARDA ARARKEN. TANRIMA KAVUŞSAM Bİ GÜN KOLLARINDA,GÖZLERİM HALA AÇIK GÖZLERİNE BAKIP DALMIŞKEN........ mavi Sun, 25 May 2008 00:26:30 GMT 1512692-blog@http://www.sosyomat.com/ do it the blue way http://do-it-the-blue-way.sosyomat.com/blog/1512692 Ben ne zaman yalnız kaldım, bilmiyorum Ne tuhaf, vaktim olmazdı yalnızlığı bunca bilirken kendimi hiç yalnız sanmazdım çevremde hep birileri vardı, ben hep birilerinin yanındaydım günler belirsiz bir gelecek için neredeyse kendiliğinden hazırlanırdı aramızda habersiz gidip gelen gündelik armağanlarla kendi kendini taşıyan bir ırmağın akıntısında hayat bizi kendi sahillerimize ulaştırırdı bazı evlerden taşınırdık, bazı insanlar girip çıkardı hayatımıza bazı mektuplar alırdık, bazı sözler, çiçek selamları sonraları bazı tanıdıklarımızın ölümleriyle de karşılaştık elde olmayan nedenle sudaki halkalar gibi genişleyen küçük alınganlıklardan büyük dargınlıklara vazgeçişler, unutuşlar, kayıplar birbirimizi çok sevdik hep yıllarla azala azala şimdi ne zaman yalnız kaldığımı düşünsem, yalnız olmadığımı kanıtlamak istiyorum kendime eskiden iki albüme sığdırdığım hayatım, şimdi sığmıyor eskilenlerle çoğalmış fotograflara telefonun başına geçiyorum alt alta dizilmiş onca ad arasında seken ömür parçası gün ölüyor meşgul numaralarla şimdi ne zaman yalnız olduğumu düşünsem, şimdi ne kadar yalnız... yalnız olduğumu anlamam için beni hiç yalnız bırakmadınız. Ben ne zaman yalnız kaldım, bilmiyorum her zaman yalnızdım, bunu biliyorum büyücü ellerimin kara sanatı yazı en çok ben onardım dostlukları, en çok benim elim dikiş tuttu bağışlamasız sanarken kendimi en çok ben unuttum kalbimin benden sakladıklarını tığla içeri çektim takılmış kazakların ipini denenmemiş başlangıçları göze aldım, hafifletilmiş hasarları, görmezden gelinen enkazı mutfağı beklemek hep bana kaldı bir şiirden bir romandan bir filmden çıkıp her seferinde aydınlık bir inat gibi yeniden karıştım hayata hiç el değmemiş gibi yeniden konuk geldim odalarınıza, ruhlarınıza buraya eski aşklarım neredesiniz? Hepinizi çok özledim. Şimdi birdenbire bir köşeden çıkıp bana, yalnızca, Merhaba, deseniz, o zamanlar hiç mutlu etmediğiniz kadar mutlu edersiniz, bir zamanlar bütün ağladıklarımı geri verebilirim size sağ olun demenk isterim, sağ olun, sağ olun sanki beni yeniden sevdiniz ama biliyorum, pis bir yağmur başlıyor, şemsiyem yok yanımda, yağmurda yürümekten nefret ederken, yürümekte ısrarlıyım gene de isterseniz, kederdeki bütünlük, diyelim buna ne kadar ıslansam, o kadar çıkacağım sanki bir zamanlar çok daha bütün olduğumu sandığım o yıkanmış zamanlara... yeni değil keşfine gençlik verilmiş gerçekler her zaman yalnızdım kitaplar kadar yalnız yalnızca yalnızlığımdan gürültücü bir kalabalık yaptım herkes için farklı aldanışlar kurtarılmış hayatlar yok pahasına her zaman yalnızdım yanardağlar kadar yalnız ey kafiye sevenler, şimdi beni gökyüzünde bir yıldız sananlar, yanıldınız! nankörlük etmeyeyim gene de, yalnızlığımı daha az hissettiğim anlarım oldu yalnız evimde hep aynı anda çalar telefonla kapı gene öyle oluyor; hiç yalnız bırakmazlar beni yalnızlık bilgisiyle çatılmış arkadaşlıkların korunaklı gölgesinde yalnızlık için çalar telefonlar kapılar İstersen bana uğra, ya da, Akşama buluşalım, ölmeden yapacak çok iş var murathan mungan Sun, 04 May 2008 20:21:09 GMT 1411085-blog@http://www.sosyomat.com/ do it the blue way http://do-it-the-blue-way.sosyomat.com/blog/1411085 sanırım algısal bi hayt karmasıklıgı hepsi.... mavi... Thu, 24 Apr 2008 22:11:05 GMT 1369683-blog@http://www.sosyomat.com/ do it the blue way http://do-it-the-blue-way.sosyomat.com/blog/1369683 ZAMANIN ....... O KADAR ZAMANSIZZIN Kİ VE O KADAR Bİ HABER ZAMANIN GETİRDİKLERİNDEN,GÖTÜRDÜKLERİNDEN. BAHSETME SAKIN Bİ DAHA SAAT KULLANAMADIĞINDAN VE KURMA SENLE BAŞLAYAN CÜMLELER, BİZİ AĞZINA BİLE ALMA. KORKMA KIZMADIM BECERİKSİZLİĞİNE;SAKAR Bİ CAMBAZSIN SEN HAVADA YÜRÜRKEN İPİN ÜZERİNDE OLDUĞUNU ZANNEDEN. KORKUYORUM SADECE YA BİGÜN BUNU FARKEDERSEN. HELE DE AYNI İPTE YÜRÜYO OLDUĞUMUZU DÜŞÜNÜRSEK. ÖYLE Bİ VAR Kİ ZAMAN ;EN HIZLI YUKARDAN AŞAĞIYA DÜŞERKEN İLERLER VE YALVARIRSIN DURMASIN DİYE AMA O KADAR BOŞA GEÇİRDİN Kİ ONU VE ADI DA BOŞ ZAMANDI ZATEN, BU SEFER ZAMANIN ZAMANI KALMAMIŞTIR VE DURUR ANİDEN. BÜYÜK BÜYÜK DAİRELER ÇİZERKEN HAYATLARIMIZ,BU AŞK DÜZ Bİ METİNLE ANLATILAMAYACAK KADAR KOPUK. KOPUK HAYATLARIMIZ BİRBİRİNDEN ASLINDA İÇİÇE GEÇEN DAİRELERKEN BIKTIM ASLINDA SENİ HAYATIMA ALMAK İÇİN HEP YENİ PARAGRAFLAR AÇMAKTAN VE SONUNU HEP TEK BAŞIMA GETİREBİLMEK İÇİN,Bİ NOKTA KOYABİLMEK İÇİN DOĞRU CÜMLELER ARAMAKTAN. ŞİMDİ AÇTIGIN BU YENİ PARAGRAFI KAPATMAK İÇİN GERÇEKTEN HİÇ KELİMEM YOK SÖZCÜK DAĞARCIIMI GELİŞTİRMEYEYSE VAKTİM YOK. ARTIK ;SUSUP,DENGEMİ KURMAYA ÇALIŞIYORUM SENİN İPİN OLMADIĞINI ANLAYACAĞIN ANA KADAR HAYATIMA BİR SÜRÜ KAPANAMAYAN PARAGRAF,İÇİNDE HEP ADININ OLDUĞU UCLARI SONSUZA GİDEN PARANTEZLER VE YERİNE YANLIŞLIKLA ÜNLEM İŞARETLERİ KOYDUĞUM BAŞİBOŞ SORU İŞARETLERİMLE DEVAM EDİYORUM. İMLASI BUZUK BU AŞK HİKAYESİNİN BAŞLIĞINI SENİN KOYDUĞUNU HATIRLIYORUM O YÜZDEN Bİ GÜN BİTSE DE ALTINA İMZAMI ATMIYORUM HİÇBİ CÜMLE Bİ ÖNCEKİNİ TAMAMLAMIYOR VE HİÇ Bİ SIFAT İKİMİZİ TAMLAYAMIYOR KARŞILAŞIYORUZ GENELDE ANA FİKİRDE, HEM FİKİR OLARAK AMA BEN HİKAYEYİ KESİN Bİ SONLA BİTİRMEK İSTERKEN SEN HEP SONU ÜÇ NOKTALI CÜMLELERİ TERCİH EDİYOSUN VE BİTİREMEYİNCE DEGİŞTİRİYORUZ BAŞLIĞI; AŞKIN ÖMRÜ BİR ÖMÜRDÜR ...DİYE DEDİM YA BOZUK BU AŞKIN İMLASI VE BİZ SENİNLE HEP YANLIŞ HECELEDİK BU HAYATI BOŞLUĞA ATTIĞIMIZ ADIMLAR GİBİ YUVARLADIK KELİMELERİ DE SEVGİYİ DE ACELEYLE SEVGİ EN İİ SÖYLENEREK ANLATILIR YA SENCE,SAKLANABİLİRSİN ŞİMDİ SUSKUNLUĞUNUN ARKASINA BENİM SEVGİM UÇSUZ BUCAKSIZ Bİ ÇÖLKEN SAKLANACAK YERİM YOK,SANIRIM BENDEN BAŞKA SOBELEYECEK OLAN DA YOK. BU AŞK KOLUMUN ALTINDA KALIN Bİ HAYAT ANSİKLOPEDİSİ,YILDIZLARA TUTUNA TUTUNA YÜRÜRKEN KARŞILAŞIYORUM YİNE SENİNLE ANA FİKİRDE SUSKUNLUĞUN BOŞVERMİŞLİĞİN ELE VERİYOR SENİ OMZUNA DKUNUYORUM,ZAMAN DURUYOR VE SANA ASLINDA İPLER HİÇ Bİ ZAMAN OLMADI DİYORUM. GÖZÜNDEN Bİ DAMLA YAŞ DÜŞERKEN BEN SON KEZ DEĞİŞTİRİYORUM BU ÇAPRAZ METİNİN BAŞLIĞINI; SAKLAMBAÇ OYNAYAN CAMBAZLARA NE DENİR? AŞKTAN SAKLANIRKEN İPİN ÜZERİNDE OLMADIĞINI ANLADI SAKAR CAMBAZ VE Bİ PALYAÇO İNDİ GÖKYÜZÜNDEN ,GÖZÜNDE Bİ DAMLA YAŞLA YERYÜZÜNE... mavi Thu, 24 Apr 2008 19:06:50 GMT 1368912-blog@http://www.sosyomat.com/ do it the blue way http://do-it-the-blue-way.sosyomat.com/blog/1368912 kanayan dudaklarımın çaresizligi... beynımde kalan ugultu,,, senden teninin çaresizliginde yusum sana donuk aynalara kus bi akşamda....... nilın susuzlugu gb sen dıye baktıgım ülkeler aynanın yanılsaması... hadi git kendi iklimini şaşırmış mevsimlere .......................... mavi Wed, 09 Apr 2008 00:43:31 GMT 1313059-blog@http://www.sosyomat.com/ do it the blue way http://do-it-the-blue-way.sosyomat.com/blog/1313059 iklimlerin kendini unuttugu bı dunyada sensız kalabılmek ve sessiz............ Thu, 27 Mar 2008 22:49:28 GMT 1273237-blog@http://www.sosyomat.com/ do it the blue way http://do-it-the-blue-way.sosyomat.com/blog/1273237 Yürüdüm... yürüdüm.. çok yollardan geçtim ama inan çok büyüdüm.. Düşündüm... düşündüm... sebebini bulamadım neden neden neden çok üzüldüm. Şimdi; aç kapını lütfen, çünkü ben geldim. Çok üşüdüm, çok soğuk yerden geldim. Bana biraz gülümser misin? Kimseye sormadım, yolu kendim buldum geldim. Simsiyahların içinden sana karbeyaz geldim. Beni biraz sever misin ? ben geldim.. Üstüm biraz tozlu, yolda çok düştüm geldim. Ellerim çizik üzgünüm, dikenliklerden geldim. Kalbim paramparça ama sana topladım geldim. Bir bilsen neler yazdım, hepsini yaktım geldim. Annemi bıraktım sana, kimsesiz geldim. Çocukluğumun söküklerini dikebilir misin ? İzin ver de oturayım lütfen, bacaklarımı çok yordum geldim. Kusura bakma üstüm ıslak, büyük yağmurlardan geldim. Anlatsam herşeyi, dinler misin ? Yanıma para almadım, beş kuruşsuz geldim. Yolda biraz acıktım ama sana, dayandım geldim. Hiç yokken hep olmak nedir, bilir misin? Kendime devdim! devdim! devrildim geldim. Kardım, buzdum eridim, erittim geldim. Aşkı sırtıma aldım, taşıdım, "evladım" dedim. Açtım, soldum, sarardım geldim. Yandım, söndüm, kül oldum geldim. Ellerinle ellerime su dökebilir misin? Yüzüme vurdu rüzgar yağmuru, "daha çok" dedim. Yağmur carptı kendini bana, "bu yetmez" dedim. Kırılmış kanatlarıma birkez dokunabilir misin? Taştım, dağdım, kum oldum geldim. Camdım, kayaydım, tuz buz oldum geldim. Beni tanrı'ya tekrar inandırabilir misin? Bin kere öldüysem, bin kere dirildim geldim. Canımdan can, kan verdim ama adını yaşattım geldim. Yedi kat yerin dibinden beni duyabilir misin? Kimse inanmadı sana, ben taptım geldim. Dönecek yerim kalmadı, herşeyi mahvettim geldim. Şimdi beni biraz sever misin ? Ben geldim.. Mon, 17 Mar 2008 21:48:04 GMT 1240534-blog@http://www.sosyomat.com/ do it the blue way http://do-it-the-blue-way.sosyomat.com/blog/1240534 Böyle olsun istemedım …..başlangıçların sonu …uzagımı yakın kılan aydınlatılmış mevsımlerde sessiz..ve kımsesız gecıyorum sokaklardan…yusume yansıyan aydınlıgından korkuyorum artık…her kabul edişimde yalnızlıgım karsıma cıkıyor… yuzun… ve oyle ozluyorumkı aynadakı aksımı sana donuyorum ışıklı bı yoldan sen sandsıgım adı aslında karanlık bı gece …oylece akıp gıdıyor sonra mavisel gözlerıne... gozlerımde ...oysa sonsuz bi akşamın golgesınde yanı gozlerınde ihtiyarlamk isterken düşşşşşşşşşşşşşşşşşştümmmmmmmmmmmm…bu defa gogun golgesı gerçekten düştü üstüme …oysa sen gözyaşlarımda küçüldün... küçüldükce haykırışa dönüsen gozyaşlarrım düşürdü seni yere…oysa iklimlerin sessizliginde seni bulmak isterken Oysa o sokak lambasının altında..oysa sesının sessizlıgınde haytı bulurken düştün gözlerimden …bu defa gözyaşımdan önce… MAVİ... Mon, 17 Mar 2008 21:04:20 GMT 1240335-blog@http://www.sosyomat.com/ do it the blue way http://do-it-the-blue-way.sosyomat.com/blog/1240335 kendi hükümsüzlügünde yaşandı tüm gerçeklik... mavi.. Fri, 14 Mar 2008 23:35:33 GMT 1231779-blog@http://www.sosyomat.com/ do it the blue way http://do-it-the-blue-way.sosyomat.com/blog/1231779 Değişen ben değilim dönüşen savaş yaşlanmakla ıslanmak aynı şey: bir yağmurun gölgesinde ihtiyarlanmak şimdi ölüm bile yetmiyor acılarımızı tartmaya dostlar alıngan bir sahili pinekliyorlar bir merhabayı bıçaklar gibi artık selamlaşmalar değişen ben değilim dönüşen savaş artık zaman bile yetmiyor yaşadığımızı sanmaya yine de ışıklar bu kenti güzelmiş gibi gösteriyor geceleri... geceler... yani Ahmet Haşim in kafiyeleri... seni aklıma düşüren yerçekimi değil yalancı yıldızlar öyle uzaksın ki üflesem soğuyacaksın sarılsam okyanus bir aşka yetecek kadar ve anımsatacak kadar sebepsiz bir ölümü, acılarımız ve kafiyelerimiz var... işte hepsi bu kadar... Yılmaz Erdoğan Sat, 01 Mar 2008 22:16:05 GMT 1191443-blog@http://www.sosyomat.com/ do it the blue way http://do-it-the-blue-way.sosyomat.com/blog/1191443 Ah güzel Ahmet Abim İnsan yaşadığı yere benzer O yerin suyuna, o yerin toprağına benzer * * * Göğüne benzer ki gözyaşları mavidir Denizine benzer ki dalgalıdır bakışları Evlerine, sokaklarına, köşe başlarına Öylesine benzer ki * * * Anısı ıssızlıktır/Acısı bilincidir edip cansever Mon, 28 Jan 2008 22:13:56 GMT 1113122-blog@http://www.sosyomat.com/ do it the blue way http://do-it-the-blue-way.sosyomat.com/blog/1113122 Çocuksun sen sesinin çağlayanına düştüm Bir çiçeğe tutundum düşerken, ordayım hâlâ Sallanıp durmaktayım bir saatin sarkacı Nasıl gidip geliyor gidip geliyorsa öyle Zaman benim işte, nesneleşiyor tüm anlar Dursam ölürüm paramparça olur dünya Çocuksun sen sesinin çağlayanına düştüğüm Uçurum diyordun bir aşk uçurum özlemidir Bırakıyorum öyleyse kendimi sesinin boşluğuna Tutunabileceğim tüm umutları görmiyeyim için Gözlerimi bağlıyorum geceyi mendil yaparak (Gözlerim bir yerlerde daha bağlanmıştı, bunu Unutmuyorum unutmuyorum unutmuyorum hiç) Bir rüzgâr esse ellerin fesleğen kokuyor Kırlangıçlar konuyor alnına akşamüstleri Bu yüzden bir kanat sesiyim yamaçlarda Üzgün bir erguvan ağacıyla konuşuyorum Ayrılığın zorlaştığı yerdeyim ve dalgınlığım Bir mülteci hüznüne dönüyor artık bu kentte Çocuksun sen alnına kırlangıçlar konan Bir bulutun peşine takılıp gittiğimiz yer Okyanus diyelim istersen ya da sen söyle Batık bir gemiyim orda, seni bekliyorum Upuzun bir sessizliğim fırtınalar patlarken Gövdem köle tacirlerinin barut yanıkları içinde Ve gittikçe acıtıyor yaralarımı tuzlu su Çocuksun sen, büyümek yakışmazdı hiç Gülüşünün kokusuyla yeşerdi bu elma ağacı (Soluğunun elma kokması bundandı belki) Bir elma kokusuna tutundum düşerken Sallanıp durmaktayım bir saatin sarkacı Nasıl gidip geliyor gidip geliyorsa öyle Çocuksun sen, çocuğumsun AHMET TELLİ Sun, 27 Jan 2008 21:47:47 GMT 1110889-blog@http://www.sosyomat.com/ do it the blue way http://do-it-the-blue-way.sosyomat.com/blog/1110889 Mon, 21 Jan 2008 22:25:50 GMT 1098988-blog@http://www.sosyomat.com/ do it the blue way http://do-it-the-blue-way.sosyomat.com/blog/1098988 Dünyaya geldiğinizde yanınızda bir kullanma kılavuzu yoktur; ama aşağıdaki kurallar yaşamınızın daha kaliteli olmasını sağlayabilir: 1- Bir bedende yaşayacaksınız. Bedeninizi sevebilir ya da ondan nefret edebilirsiniz; ama emin olun, bedeniniz yaşamınızın sonuna kadar sahip olaacağınız "tek" şeydir. 2- Dersler alacaksınız."Dünya Gezegeninde Yaşam" adı altında tam zamanlı bir okula devam edeceksiniz. Buradaki "herkes" ve "herşey" evrensel öğretmendir. 3- Hatalar yoktur, sadece dersler vardır. Büyümek, deneysel bir süreçtir. "Başarısızlıklar" da, "Başarılar" kadar bu sürecin bir parçasıdır. 4- Her ders, öğrenilinceye kadar yinelenir. Onu öğreninceye kadar karşınıza değişik biçimlerde çıkar - sonra başka bir derse geçersiniz. 5- Eğer kolay dersleri öğrenmezseniz, zorlaşırlar. Dışarıdaki sorunlar, içsel durumunuzun eksiksiz bir yansımasıdır. İçinizdeki engelleri ortadan kaldırdırğınız zaman, dış dünyanız değişir. Acı, evrenin sizin dikkatinizi çekme yöntemidir. 6- Bir dersi öğrendiğinizi, davranışlarınız değiştiği zaman anlarsınız. Bilgelik uygulamadadır. Bir şeyin birazı, çok sayıda hiçbir şeyden iyidir. 7- "Orası", "burası"ndan daha iyi değildir. "Orası" "burası" olduğunda, "burası"ndan daha iyi görünen bir "orası" hep olacaktır. 8- Diğerleri sizin yansımanızdır. İçinizde bulunan sevdiğiniz ya da nefret ettiğiniz birşeyi yansıtmadığı sürece, herhangi bir şeyi sevemez ya da ondan nefret edemezsiniz. 9- Yaşamınız sizin elinizdedir. Yaşam size tuali sağlar, resmi siz yaparsınız. Yaşamınızın kontrolünü elinize alın, yoksa bunu başkası yapar. 10- Daima istediklerinize sahip olursunuz. Bilinçaltınız hangi enerjileri, hangi deneyimleri ve hangi insanları yaşamınıza çekeceğinizi en uygun biçimde belirler; bu nedenle ne istediğinizi bilmenin en iyi yolu, sahip olduklarınıza bakmaktır. Yaşamda kurbanlar yoktur, sadece öğrenciler vardır. 11- Doğru ya da yanlış yoktur; sonuçlar vardır. Ahkam kesmek bir işe yaramaz. Yargılamak kalıpları yerinde tutar. Sadece yapabileceğinizin en iyisini yapın. 12- Yanıtlarınız kendi içinizde yatar. Çocukların, başkalarının rehberliğine ihtiyacı vardır; olgunlaştıkça, "Ruhun Yasaları"nın yazılı olduğu yüreğinize güvenirsiniz. Duyduklarınızdan, okuduklarınızdan ve anlatılanlardan daha fazlasını bilirsiniz. Yapmanız gereken tek şey bakmak, dinlemek ve güvenmektir. 13- Bütün bunları unutacaksınız. 14- Dilediğiniz zaman anımsayabilirsiniz." Chérie Carter-Scott Wed, 09 Jan 2008 00:45:13 GMT 1071957-blog@http://www.sosyomat.com/ do it the blue way http://do-it-the-blue-way.sosyomat.com/blog/1071957 susmak her şeye çözüm olmuyordu bazı akşamlarda durup goslerını aramak boş sakaklarda .....sesımı yıtırıp sesını bulmak isterken...düştüm... düştün gözlerımden oysa gözyaşım kadar sevmiştim seni ... MAVİ Thu, 03 Jan 2008 00:24:27 GMT 1059869-blog@http://www.sosyomat.com/ do it the blue way http://do-it-the-blue-way.sosyomat.com/blog/1059869 sanırım yalnızca bı yanılsamaydı tüm gerceklik ve biz tüm gercekligi yok sayrak yaşmaya calıştık... Fri, 28 Dec 2007 02:50:10 GMT 1047933-blog@http://www.sosyomat.com/ do it the blue way http://do-it-the-blue-way.sosyomat.com/blog/1047933 Çözemediğim bir şeyler var hayatımda Sualtı gibi derinlerde sessizce bekleyen Dirensem, daha ne kadar direnebilirim artık Nereye kadar gidebilirim, gitsem? Aradığım nedir, o kentten bu kente? Adressiz yaşamak da sıkar insanı gün gelir Gider heyecanlar, istekler, gülümseyişler Yüreğimdeki denizin suları birden çekilir. Özleyip de vardığım her yerden, hemen kaçsam diyorum Ne aradığımı biliyorum, ne bulduğumu Bilmem neresinde yanıldım ben bu hayatın? Yüreğimi kabartan o sevinç, şimdi sonsuz bir acı oldu. Taşlar yığılmış önüne en güzel, en anlamlı duyguların Uçsuz bucaksız bir tüneldeyim ve her yanım karanlık Koluma giriyor bazı adamlar, bir şeyler söylüyorlar Kalıplaşmış, sıkıntı verici, güdük. Oysa acı diye bir şey var bu dünyada Ölüm var -ki yüreğimde bu boşluğu yaratan birazda odur. Yanıbaşımda ölüp gitti dostlarım, ben bakakaldım Gözyaşlarının da bir yerlere gömüldüğü görülmüş müdür? Çözemediğim bir şeyler var hayatımda Sanki ilk benim duyduğum garip, anlatılmaz duygular Sürse daha ne kadar sürer bu, bilmiyorum Ölümü ve hayatı yanyana düşünmesini ne zaman öğrenir çocuklar? ahmet erhan Mon, 03 Dec 2007 03:35:37 GMT 1001904-blog@http://www.sosyomat.com/ do it the blue way http://do-it-the-blue-way.sosyomat.com/blog/1001904 Bağlanmayacaksın bir şeye, öyle körü körüne. "O olmazsa yaşayamam." demeyeceksin. Demeyeceksin işte. Yaşarsın çünkü. Öyle beylik laflar etmeye gerek yok ki............ Çok sevmeyeceksin mesela......... O daha az severse kırılırsın. Ve zaten genellikle o daha az sever seni, Senin o'nu sevdiğinden. Çok sevmezsen, çok acımazsın. Çok sahiplenmeyince, çok ait de olmazsın hem. Çalıştığın binayı, masanı telefonunu, kartvizitini... Hatta elini ayağını bile çok sahiplenmeyeceksin. Senin değillermiş gibi davranacaksın... Hem hiçbir şeyin olmazsa,... kaybetmekten de korkmazsın. Onlarsız da yaşayabilirmişsin gibi davranacaksın. Çok eşyan olmayacak mesela evinde. Paldır küldür yürüyebileceksin. İlle de bir şeyleri sahipleneceksen, Çatıların gökyüzüyle birleştiği yerleri sahipleneceksinü . Gökyüzünü sahipleneceksin, Güneşi, ayı, yıldızları... Mesela kuzey yıldızı, senin yıldızın olacak. "O benim." diyeceksin. Mutlaka sana ait olmasını istiyorsan bir seylerin.. . Mesela gökkuşağı senin olacak. İlle de bir şeye ait olacaksan, renklere ait olacaksın. Mesela turuncuya, yada pembeye. Ya da cennete ait olacaksın. Çok sahiplenmeden, Çok ait olmadan yaşayacaksın. Hem her an avuçlarından kayıp gidecekmiş gibi, Hem de hep senin kalacakmış gibi hayat. İlişik yaşayacaksın. Ucundan tutarak Can YÜCEL Mon, 03 Dec 2007 01:22:58 GMT 1001791-blog@http://www.sosyomat.com/ do it the blue way http://do-it-the-blue-way.sosyomat.com/blog/1001791 BENİM SEVGİM UÇSUZ BUCAKSIZ Bİ ÇÖLKEN SAKLANACAK YERİM YOK,SANIRIM BENDEN BAŞKA SOBELEYECEK OLAN DA YOK. BU AŞK KOLUMUN ALTINDA KALIN Bİ HAYAT ANSİKLOPEDİSİ,YILDIZLARA TUTUNA TUTUNA YÜRÜRKEN KARŞILAŞIYORUM YİNE SENİNLE ANA FİKİRDE....ve bitti Thu, 29 Nov 2007 07:34:13 GMT 994942-blog@http://www.sosyomat.com/ do it the blue way http://do-it-the-blue-way.sosyomat.com/blog/994942 Anlayis, bilgiçligin kibiriyle degil, alçakgönüllülükle dogar .... Bir yerlerdeysem, seni görme olanagim olursa, bosa geçirilmis bir yasam gördügüm her sefer nasil üzüldüysem öyle üzülecegim; ask yürüyüsünü tamamlayamamis bir yasam, beni hüzünlendirir. Kendine dikkat et. Büyürken, yanlislarin yerine dogrulari koymak istediginde sunu animsa: Yapilacak ilk devrim, insanin kendi içinde yapacagidir, evet ilk ve en önemli devrim budur. Insan kendi hakkinda bir düsünceye sahip degilken bir düsünce ugruna savasmak, yapilabilecek en tehlikeli seylerden biridir. Yolunu yitirdigini, sasirdigini hissettigin zaman agaçlari düsün, onlarin büyüme biçimini animsa. Unutma ki yapragi gür ama kökü zayif bir agaç ilk güçlü rüzgârda devrilir, oysa kökü güçlü ve az yaprakli agaçta can suyu binbir güçlükle dolasir. Kökler ve yapraklar ayni ölçüde gelismelidir, olaylarin içinde ve üzerinde olmalisin, ancak böyle gölge ve siginak sunabilir, ancak böyle dogru mevsimde çiçekler ve meyvelerle donanabilirsin. Ve sonra, önünde pek çok yol açilip sen hangisini seçecegini bilemedigin zaman, herhangi birine öylece girme, otur ve bekle. Dünyaya geldigin gün nasil güvenli ve derin derin soluk aldiysan, öyle soluk al, hiçbir seyin senin dikkatini dagitmasina izin verme, bekle ve gene bekle. Dur, sessizce dur ve yüregini dinle. Seninle konustugu zaman kalk ve yüreginin götürdügü yere git. Susanna Tamaro Thu, 29 Nov 2007 07:27:22 GMT 994936-blog@http://www.sosyomat.com/ do it the blue way http://do-it-the-blue-way.sosyomat.com/blog/994936 beni koyup koyup gitme ne olursun durduğun yerde dur kendini martılarla bir tutma senin kanatların yok düşersin yorulursun beni koyup koyup gitme ne olursun bir deniz kıyısında otur gemiler sensiz gitsin bırak herkes gibi yaşasana sen işine gücüne baksana evlenirsin çocuğun olur sonun kötüye varacak beni koyup koyup gitme ne olursun elimi tutuyorlar ayağımı yetişemiyorum ardından hevesim olsa param olmuyor param olsa hevesim yaptıklarını affettim seninle gelemeyeceğim beni koyup koyup gitme ne olursun atilla ilhan Wed, 28 Nov 2007 10:38:14 GMT 993290-blog@http://www.sosyomat.com/ do it the blue way http://do-it-the-blue-way.sosyomat.com/blog/993290 adam.. sesınde hayat buldugum yazık bı nakarat adam adına beni anlamsızlaştıran benimle cogalan adam beni yokeden beni doguran adam dün yagmurla kaybolan... yagmurun sesiydi onun sesi... kımse duymadı ... gözyasımdan başka... mavi.. Mon, 19 Nov 2007 01:13:57 GMT 975626-blog@http://www.sosyomat.com/ do it the blue way http://do-it-the-blue-way.sosyomat.com/blog/975626 MASA DA MASAYMIS HA Adam yasama sevinci içinde Masaya anahtarlarini koydu Bakir kaseye çiçekleri koydu Sütünü yumurtasini koydu Pencereden gelen isigi koydu Bisiklet sesini çikrik sesini Ekmegin havanin yumusakligini koydu Adam masaya Aklinda olup bitenleri koydu Ne yapmak istiyordu hayatta Iste onu koydu Kimi seviyordu kimi sevmiyordu Adam masaya onlari da koydu Üç kere üç dokuz ederdi Adam koydu masaya dokuzu Pencere yanindaydi gökyüzü yaninda Uzandi masaya sonsuzu koydu Bir bira içmek istiyordu kaç gündür Masaya biranin dökülüsünü koydu Uykusunu koydu uyanikligini koydu Toklugunu açligini koydu. Masa da masaymis ha Bana misin demedi bu kadar yüke Bir iki sallandi durdu Adam ha babam koyuyordu. EDİP CANSEVER Tue, 16 Oct 2007 23:33:23 GMT 858725-blog@http://www.sosyomat.com/ do it the blue way http://do-it-the-blue-way.sosyomat.com/blog/858725 BELKİ YİNE GELİRİM Dudaklarımı kanatırcasına ısırıyorum günlerdir Her sözcük dilimin ucunda küfre dönüyor çünkü Bir gök gürlese bari diyorum, bir sağnak patlasa Bitse bu sessizlik, bu kirli yapışkanlık bitse Ama bir tufan az mı gelir yoksa yine de Yırtılan ve parçalanan bir şeyler olmalı mutlaka Hiç durmadan yırtılan ve parçalanan bir şeyler. Oysa ne kadar sakin bu sokaklar ve bu kent Ne kadar dingin görünüyor bana şimdi gökyüzü Gidenler nerde kaldılar, özledim gülüşlerini Bir kenti güzelleştiren yalnız onlardı sanki Onlardı çocuklara ve aşka ölesiye bağlanan Kadınları güzelleştiren herhalde onlardı "Tükürsem cinayet sayılır" diyordu birisi Tükürsek cinayet sayılıyor artık Ama nerede kaldılar, özledim gülüşlerini onların Uzun uzun bakıyorum kıvrılan sokaklara Tek yaprak bile kıpırdamıyor nedense Ve tek tek söndürüyor ışıklarını varoşlar Alnımı kırık bir cama yaslıyorum, kanıyor Kanımın pıhtılarında güllerin serinliği Ve fakat bir cellat gibi yetişiyor pusudaki Dilimin ucunda küfre dönüyor her sözcük Yaşamak neleri öğretiyor, düşünüyorum Okuduğum bütün kitaplar paramparça Çıkıp dolaşıyorum akşamüstleri bir başıma Bir uçtan bir uca yalnızlıklar oluyor kent Bulvar kahvelerinin önünden geçiyorum Sarmaşık aydınlar, arabesk hüzünler Bir gazete sayfasında sereserpe bir yosma Sesler gittikçe azalıyor, kuşlar azalıyor Ve ne zaman yolum düşse vurulduğun yere Kızgın bir halka oluyor boynumda o sokak Hüznü yalnız atlarımız duyuyor artık Biz çoktan unutmuşuz böyle şeyleri Ama içimde bir sırtlanın dalgın duruşu Ve dilimin ucunda küfre dönüyor her sözcük İçimde zaptedilmez bir kırma isteği Dizginlerini koparan bir at sanki bu Soluk soluğa kalıyorum her sonbahar Ve sevgilim ne zaman hoşgörülü olsa Bir yolculuk düşüyor aklıma, gidiyorum Bütün gençliğim böylece geçip gitti işte Ama hala bir şeyler var vazgeçemediğim Hangi duvar yıkılmaz sorular doğruysa Bir gün gelirsek hangi kent güzelleşmez Şiirlerim bir dostun vurulduğu yerde yakıldı Geri almıyorum külleri yangınlar çıksın diye Devriyeler çıkart şimdi, bütün ışıklarını söndür Sorduğum hiçbir soruyu geri almıyorum ey sokak Ve dilimin ucunda küfre dönüyor her sözcük Dudaklarımı kanatırcasına ısırıyorum günlerdir Bir gök gürlese bari diyorum bir sağnak patlasa Bitse bu kirli ve yapışkan sessizlik, hiç gitmesem Oysa ne kadar sakin sokaklar, bu kent ve bütün yeryüzü İpince bir su gibi sızıyorum gecenin tenha göğüne Sessizce çekip gidiyorum şimdi, sessiz ve kimliksiz Belki yine gelirim, sesime ses veren olursa bir gün... ahmet telli Tue, 16 Oct 2007 23:28:36 GMT 858697-blog@http://www.sosyomat.com/ do it the blue way http://do-it-the-blue-way.sosyomat.com/blog/858697 Bilerek mi yanina almadin giderken basinin yastikta biraktigi çukuru Güveniyordum oysa ben sevgimize vapur iskelesi ya da tren istasyonundaki saatin dogrulugu kadar Beni senin gibi bir de annem terketmisti ki göbegimde durur onun yoklugundan bana kalan çukur sunay akın Tue, 16 Oct 2007 23:24:16 GMT 858681-blog@http://www.sosyomat.com/ do it the blue way http://do-it-the-blue-way.sosyomat.com/blog/858681 ÇEKMECE Büyüklerle ben yapamiyorum çocuklar da almiyor beni oyunlarina devlet dairesinde yangindan kurtarilmayacak sikismis bir çekmece gibiyim açilamiyorum sana Kardesiyle sokaklarda hep bir örnek giydirilen sen nasil sevmezsin esitligi yürürken düsen çoraplarini ayni hizaya getirmek için annen degil miydi önünde diz çöken Öpüsme sahnesinin tam ortasinda içeri girdigin yazlik sinemanin yer göstericisiyim yürüyorsun fenerimin isiginda yer:Kiz Kulesi ve sonu ayrilikla bitecek hüzünlü bir ask filmini oynuyor beyaz duvarinda Bir kez olsun çikmazken agzindan seni sevdigimi her gün söylememi yadirgama bil ki bu sehirde iskelenin verilmesini beklemeden atlarim vapurlara Son karesi gibi Red Kit'in batan günese dogru sürerken atimi gitme kal demeni bekliyorum ama yalnizca rüzgar çekistiriyor atkimi sunay akın Tue, 16 Oct 2007 23:23:27 GMT 858673-blog@http://www.sosyomat.com/ do it the blue way http://do-it-the-blue-way.sosyomat.com/blog/858673 sen gidince üşüyorum...dışardaki yagmur üstüme yagıyor..sen gidince cırılcıplak..sen gıdınce karanlık iki sokak ...üşüyürum..gozlerim mavi... Mon, 15 Oct 2007 22:26:27 GMT 849001-blog@http://www.sosyomat.com/ do it the blue way http://do-it-the-blue-way.sosyomat.com/blog/849001 Seninle olmanın en güzel yanı ne biliyormusun? Elin elime degmeden avuclarımı terleten sıcaklıgını taa icimde hissetmek. Seninle olmanın en kötü yanı ne biliyor musun? 'Seni seviyorum' sözcügü dilimin ucunu ısırırken, her konusmamızda bos yere saatlerce havadan sudan söz etmek. Seninle olmanın en heyecanlı yanı ne biliyor musun? Aynı seyleri seninle aynı anda düsünmek birlikte aglamak gülmek. Ve buradayken bile seni cılgınca özlemek. Seninle olmanin en acı yanı ne biliyor musun? Seni hic tanmadıgım bir sürü insanlarla paylasmak. Senin yanında olan seninle konusan herkesi cocukca kıskanmak. Seninle olmanın en mutlu yani ne biliyor musun? Tanıdık birileriyle karsılasma tedirginligi ile yollarda yürümek yan yana... Elimdeki semsiyeye inat yagmurda ıslanmak birlikte. Elimde kırcicegiyle seni beklemek... Ayni mekanlarda aynı yiyecekleri yemek. Seninle olmanın en romantik yanı ne biliyor musun? Sensiz gecelerde sana söyleyemediklerimi yıldızlara aya anlatmak... Okudugum kitabın sayfalarında dinledigim sarkıların türkülerin siirlerin her mısrasında seni bulmak. Seninle olmanın en zor yanı ne biliyor musun? Seni kaybetme korkusuyla hayatta ilk kez tattıgım o tarifsiz duygularımı umut denizinin ortasında, küreksiz bir sandala hapsetmek... Sevgili yerine yıllarca dost kalmayı basarmak. Yalın ayak yürümek bıcagın en keskin yerinde. Kanadıkca tuz yerine gözyaslarımı basmak yüregime. Seninle olmanın tek yan etkisi ne biliyor musun? Nereden bileceksin? Sen benimle hic olmadın ki. Olsaydın avuclarım terlemezdi... Isırmazdım dilimin ucunu... Özlemezdim seni yanımdayken... Kıskanmazdım... Korkmazdım yollarda yürümekten. Islanmazdim yagmurlarda... Yıldızlara aya dert yanmaz böyle her sarkıda sarhos olmazdım... Korkmazdım seni kaybetmekten ayaklarım kan revan atlardım sandaldan denize... Ve her kulacta haykırırdım seni Ama sen hic benimle olmadin ki... Ya aklin baska yerlerdeydi ya yüregin... CAN YÜCEL Sun, 14 Oct 2007 17:28:17 GMT 837705-blog@http://www.sosyomat.com/ do it the blue way http://do-it-the-blue-way.sosyomat.com/blog/837705 ve bitti... sonra yalnız bir opera başladı ölü bir yılan gibi yatıyordu aramızda yorgun, kirli ve umutsuz geçmişim oysa bilmediğin bir şey vardı sevgilim ben sende bütün aşklarımı temize çektim. imrendiğin, öfkelendiğin kızdığın, ya da kıskandığın diyelim yani yaşamışlık sandığın geçmişim dile dökülmeyenin tenhalığında kaçırılan bakışlarda gündeliğin başıboş ayrıntılarında zaman zaman geri tepip duruyordu. ve elbet üzerinde durulmuyordu. sense kendini hala hayatımdaki herhangi biri sanıyordun, biraz daha fazla sevdiğim, biraz daha önem verdiğim. başlangıçta dogruydu belki. sıradan bir serüven, rastgele bir ilişki gibi başlayıp, gün günden hayatıma yayılan, varlığımı ele geçiren, büyüyüp kök salan bir aşka bedellendin. ve hala bilmiyordun sevgilim ben sende bütün aşklarımı temize çektim anladığındaysa yapacak tek şey kalmıştı sana bütün kazananlar gibi terk ettin yaz başıydı gittiğinde, ardından, senin için üç lirik parça yazmaya karar vermistim. kimsesiz bir yazdı. yoktun. kimsesizdim. çıkılmış bir yolun ilk durağında bir mevsim bekledim durdum. çünkü ben aşkın bütün çağlarından geliyordum. sanırım lirik sözcüğü en çok yüzüne yakışıyordu yüzündeki küskün kedere, gür kirpiklerinin altından kısık lambalar gibi ışıyan gözlerine çerçevesine sığmayan munis, sokulgan, hüzünlü resimlerine lirik sozcüğü en çok yüzüne yakışıyordu yaz başıydı gittiğinde. sersemletici bir rüzgar gibi geçmişti mayıs. seni bir şiire düşündükçe kanat gibi, tüy gibi, dokunmak gibi uçucu ve yumuşak şeyler geliyordu aklıma. önceki şiirlerimde hiç kullanmadığım bu sözcük usulca düşüyordu bir kağıt aklığına, belki de ilk kez giriyordu yazdıklarıma, hayatıma. yaz başıydı gittiğinde. bir aşkın ilk günleriydi daha. aşk mıydı, değil miydi? bunu o günler kim bilebilirdi? "eylül'de aynı yerde ve aynı insan olmamı isteyen" notunu buldum kapımda. altına saat:16.00 diye yazmıştın, ve 16.04'tü onu bulduğumda. daha o gün anlamalıydım bu ilişkinin yazgısını takvim tutmazlığını aramızda bir düşman gibi duran zaman'ı daha o gün anlamalıydım benim sana erken senin bana geç kaldığını gittin. koca bir yaz girdi aramıza. yaz ve getirdikleri. döndüğünde eksik, noksan bir şeyler başlamıştı. sanki yaz, birbirimizi görmediğimiz o üç ay, alıp götürmüştü bir şeyleri hayatımızdan, olmamıştı, eksik kalmıştı. kırılmış bir şeyi onarır gibi başladık yarım kalmış arkadaşlığımıza. adımlarımız tutuk, yüreğimiz çekingen, körler gibi tutunuyor, dilsizler gibi bakışıyorduk. sanki ufacık bir şey olsa birbirimizden kaçacaktık. fotoromansız, trüksüz, hilesiz, klişesiz bir beraberlikti bizimki. zamanla gözlerimiz açıldı, dilimiz çözüldü güvenle ilerledik birbirimize. gittin. şimdi bir mevsim değil, koca bir hayat girdi aramıza. biliyorum ne sen dönebilirsin artık, ne de ben kapıyı açabilirim sana. şimdi biz neyiz biliyor musun? akıp giden zamana göz kırpan yorgun yıldızlar gibiyiz. birbirine uzanamayan boşlukta iki yalnız yıldız gibi acı çekiyor ve kendimize gömülüyoruz bir zaman sonra batık bir aşktan geriye kalan iki enkaz olacağız yalnızca kendi denizlerimizde sessiz sedasız boğulacağız ne kalacak bizden? bir mektup, bir kart, birkaç satır ve benim su kırık dökük şiirim sessizce alacak yerini nesnelerin dünyasında ne kalacak geriye savrulmuş günlerimizden bizden diyorum, ikimizden ne kalacak? şimdi biz neyiz biliyor musun? yıkıntılar arasında yakınlarını arayan öksüz savaş çocukları gibiyiz. umut ve korkunun hiçbir anlam taşımadığı bir dünyada bir şey bulduğunda neyi, ne yapacağını bilmeyen çocuklar gibi ve elbet biz de bu aşkta büyüyecek her şeyi bir başka aşka erteleyeceğiz kış başlıyor sevgilim hoşnutsuzluğumun kışı başlıyor bir yaz daha geçti hiçbir şey anlamadan oysa yapacak ne çok şey vardı ve ne kadar az zaman kış başlıyor sevgilim iyi bak kendine gözlerindeki usul şefkati teslim etme kimseye, hiçbir şeye upuzun bir kış başlıyor sevgilim ayrılığımızın kışı başlıyor giriyoruz kara ve soğuk bir mevsime. kitaplara sarılmak, dostlarla konuşmak, yazıya oturup sonu gelmeyen cümleler kurmak, camdan dışarı bakıp puslu şarkılar mırıldanmak... böyle zamanlarda her şey birbirinin yerini alır çünkü her şey bir o kadar anlamsızdır içimizdeki ıssızlığı dolduramaz hiçbir oyun para etmez kendimizi avutmak için bulduğumuz numaralar bir aşkı yaşatan ayrıntıları nereye saklayacağınızı bilemezsiniz çıplak bir yara gibi sızlar paylaştığınız anlar, eşyalar gözünüzün önünde durur birlikte yarattığınız alışkanlıklar korkarsınız sözcüklerden, sessizlikten de; bakamazsınız aynalara, cağrışımlarla ödeşemezsiniz dışarda hayat düşmandır size içeride odalara sığamazken siz, kendiniz bir ayrılığın ilk günleridir daha her şey asılı kalmıştır bitkisel bir yalnızlıkta gün boyu hiçbir şey yapmadan oturup kulak verdiğiniz saat tiktakları kaplar tekin olmayan göğünüzü geçici bir dinginlik, düzmece bir erinç suyu boşalmış bir havuz, fişten çekilmiş bir alet kadar tehlikesiz bakınıp dururken duvarlara boş bir çuval gibi, çalmayan bir org gibi, plastik bir çiçek, unutulmuş bir oyuncak, eski bir çerçeve gibi, hani, unutsam eşyanın gürültüsünü, nesnelerin dünyasinda kendime bir yer bulsam, dediğimiz zamanlar gibi kendimizin içinden yeni bir kendimiz çıkarmaya zorlandığımız anlar gibi yeni bir iklime, yeni bir kente, bir tutkunluk haline, bir trafik kazasına, başımıza gelmiş bir felakete, işkenceye çekilmeye, ameliyata alınmaya kendimizi hazırlar gibi yani dayanmak ve katlanmak için silkelerken bütün benliğimizi ama öyle sessiz baktığımız duvarlar gibi olmaya çalışırken, ve kazanmış görünürken derinliğimizi ne zaman ki, yeniden canlanır bağışlamasız belleğimizde bir an'ın, yalnızca bir an'ın bütün bir hayatı kapladıgı anlar o tiktaklar kadar önemsiz kalır şimdi hayatımıza verdiğimiz bütün anlamlar denemeseniz de, bilirsiniz hiç yakın olmamışsınızdir intihara bu kadar bana zamandan söz ediyorlar gelip size zamandan söz ederler yaraları nasıl sardığından, ya da her şeye nasıl iyi geldiğinden. zamanla ilgili bütün atasözleri gündeme gelir yeniden. hepsini bilirsiniz zaten, bir işe yaramadığını bildiğiniz gibi. dahası onalar da bilirler. ama yine de güç verir bazı sözler, sözcükler, öyle düşünürler. bittiğine kendini inandirmak, ayrılığın gerçeğine katlanmak, sırtınızdaki hançeri çıkartmak, yüreğinizin unuttuğunuz yerleriyle yeniden karşılaşmak kolay değildir elbet. kolay değildir bunlarla baş etmek, uğruna içinizi öldürmek. zaman alır. zaman, alır sizden bunların yükünü o boşluk dolar elbet, yaralar kabuk bağlar, sızılar diner, acılar dibe çöker. hayatta sevinilecek şeyler yeniden fark edilir. bir yerlerden bulunup yeni mutluluklar edinilir. o boşluk doldu sanırsınız oysa o boşluğu dolduran eksilmenizdir gün gelir bir gün başka bir mevsim, başka bir takvim, başka bir ilişkide o eski ağrı ansızın geri teper. dilerim geri teper. yoksa gerçekten bitmişsinizdir. zamanla yerleşir yaşadıkların, yeniden konumlanır, çoğalır anlamları, önemi kavranır. bir zamanlar anlamadan yaşadığın şey, çok sonra değerini kazanır. yokluğu derin ve sürekli bir sızı halini alır. oysa yapacak hiçbir şey kalmamıştır artık mutluluk geçip gitmiştir yanınızdan her şeye iyi gelen zaman sizi kanatır ölmüş saadeti karşılaştır yaşayan mutsuzlukla günlerin dökümünü yap benim senden, senin benden habersiz alıp verdiklerini kim bilebilir ikimizden başka? sözcüklerin ve sessizliklerin yeri iyi ayarlanmış bir ilişkiyi, duyguların birliğini, bir aşkı beraberlik haline getiren kendiliğindenliği yani günlerimiz aydınlıkken kaçırdığımız her şeyi bir düşün emek ve aşkla güzelleştirilmiş bir dünya şimdi ağır ağır batıyor ve yokluğa karışıyor orada ölmüş saadeti karşılaştır yaşayan mutsuzlukla bunlar da bir işe yaramadıysa demek yangından kurtarılacak hiçbir şey kalmamış aramızda bu şiire başladığımda nerde, şimdi nerdeyim? solgun yollardan geçtim. bakışımlı mevsimlerden ikindi yağmurlarını bekleyen yaz sonu hüzünlerinden gün günden puslu pencerelere benzeyen gözlerim geçti her çağın bitki örtüsünden oysa şimdi içimin yıkanmış taşlığından bakarken dünyaya yangınlarla bayındır kentler gibiyim: çiçek adlarını ezberlemekten geldim eski şarkıları, sarhoşların ve sucluların unuttuklarını hatırlamaktan uzun uzak yolları tarif etmekten haydutluktan ve melankoliden giderken ya da dönerken atlanan eşiklerden duyarlığın gece mekteplerinden geldim bütünlemeli çocuklarla geçti gençliğimin rüzgara verdiğim yılları dokunmaların ve içdökmelerin vaktinden geldim. bu şiire başladığımda nerde, şimdi nerdeyim? yaram vardı. bir de sözcükler sonra vaat edilmiş topraklar gibi sayfalar ve günler ışık istiyordu yalnızlığım kötülükler imparatorluğunda bir tek şiir yazmayı biliyordum ilerledikçe...kaybolup gittin bu şiirin derinliklerinde aşk ve acı usul usul eriyen bir kandil gibi söndü daha şiir bitmeden. karardı dizeler. ask...bitti. soldu siir. büyük bir şaşkınlık kaldı o fırtınalı günlerden daha önce de başka şiirlerde konaklamıştım ağır sınavlar vermiştim değişen ruh iklimlerinde aşk yalnız bir operadır, biliyordum: operada bir gece uyudum, hiç uyanmadım. barbarların seyrettiği tarapezlerden geçtim her adımda boynumdan bir fular düşüyordu el kadar gökyüzü mendil kadar ufuk birlikte çıkılan yolların yazgısıdır: eksiliyorduk mataramda tuzlu suyla, oteller kentinden geldim her otelde biraz eksilip, biraz artarak yani coğalarak tahvil ve senetlerini intiharlarla değiştirenlerin birahaneler ve bankalar üzerine kurulu hayatlarında ağır ve acı tanıklıklardan geçerek geldim. terli ve kirliydim. sonra tımarhanelerde tımar edilen ruhum maskeler ve çiçekler biriktiriyordu linç edilerek öldürülenlerin hayat hikayelerini de... korsan yazıları, kara şiirleri, gizli kitapları ve açık hayatları seviyordu. buraya gelirken uzun uzak yollar için her menzilde at değiştirdim atlarla birlikte terledim yolları ve geceleri ödünç almadım hiç kimseden hiçbir şeyi çıplak ve sahici yaşayıp çıplak ve sahici ölmek için panayır yerleri...panayır yerleri... ölü kelebekler...ölü kelebekler... sonra dünyanın bütün sinemalarında bütün filmleri seyrettim. adım onların adının yanına yazılmasın diye acı çekecek yerlerimi yok etmeden acıyla baş etmeyi öğrendim. yoksa bu kadar konuşabilir miydim? ipek yollarında kuzey yıldızı aşkın kuzey yıldızı sanırsın durduğun yerde ya da yol üstündedir oysa çocukluktan kalma gökyüzünde hileli zar ölü yanardağlar, ölü yıldızlar ve toy yaşın bilmediği hesap: ışık hızı aşkın bir yolu vardır her yaşta başka türlü geçilen aşkın bir yolu vardır her yaşta biraz gecikilen gökyüzünde yalnız bir yıldız arar gözler gözlerim aşkın kuzey yıldızıdır bu yazları daha iyi görülen ben, öteki, bir diğeri ona doğru ilerler ilerlerim zamanla anlarsın bu bir yanılsama ölü şairlerin imgelerinden kalma sen de değilsin. o da değil kuzey yıldızı daha uzakta yeniden yollara düşerler düşerim bir şiir yaşatır her şeyi yaşamın anlamı solduğunda ben yoluma devam ederim. bitmemiş bir şiirin ortasında darmadağınık imgeler, sözcükler ve kafiyeler yaşamsa yerli yerinde yerli yerinde her şey şimdi her şey doludizgin ve çoğul şimdi her şey kesintisiz ve sürekli bir devrim gibi şimdi her şey yeniden yüreğim, o eski aşk kalesi yepyeni bir mazi yarattı sözcüklerin gücünden dönüp ardıma bakıyorum yoksun sen ey sanat! her şeyi hayata dönüştüren! Thu, 11 Oct 2007 12:01:21 GMT 814181-blog@http://www.sosyomat.com/ do it the blue way http://do-it-the-blue-way.sosyomat.com/blog/814181 Yaşamak şakaya gelmez, büyük bir ciddiyetle yaşayacaksın bir sincap gibi mesela, yani, yaşamanın dışında ve ötesinde hiçbir şey beklemeden, yani bütün işin gücün yaşamak olacak. Yaşamayı ciddiye alacaksın, yani o derecede, öylesine ki, mesela, kolların bağlı arkadan, sırtın duvarda, yahut kocaman gözlüklerin, beyaz gömleğinle bir laboratuvarda insanlar için ölebileceksin, hem de yüzünü bile görmediğin insanlar için, hem de hiç kimse seni buna zorlamamışken, hem de en güzel en gerçek şeyin yaşamak olduğunu bildiğin halde. Yani, öylesine ciddiye alacaksın ki yaşamayı, yetmişinde bile, mesela, zeytin dikeceksin, hem de öyle çocuklara falan kalır diye değil, ölmekten korktuğun halde ölüme inanmadığın için, yaşamak yanı ağır bastığından. 1947 Diyelim ki, ağır ameliyatlık hastayız, yani, beyaz masadan, bir daha kalkmamak ihtimali de var. Duymamak mümkün değilse de biraz erken gitmenin kederini biz yine de güleceğiz anlatılan Bektaşi fıkrasına, hava yağmurlu mu, diye bakacağız pencereden, yahut da sabırsızlıkla bekleyeceğiz en son ajans haberlerini. Diyelim ki, dövüşülmeye deşer bir şeyler için, diyelim ki, cephedeyiz. Daha orda ilk hücumda, daha o gün yüzükoyun kapaklanıp ölmek de mümkün. Tuhaf bir hınçla bileceğiz bunu, fakat yine de çıldırasıya merak edeceğiz belki yıllarca sürecek olan savaşın sonunu. Diyelim ki hapisteyiz, yaşımız da elliye yakın, daha da on sekiz sene olsun açılmasına demir kapının. Yine de dışarıyla birlikte yaşayacağız, insanları, hayvanları, kavgası ve rüzgarıyla yani, duvarın ardındaki dışarıyla. Yani, nasıl ve nerede olursak olalım hiç ölünmeyecekmiş gibi yaşanacak... 1948 Bu dünya soğuyacak, yıldızların arasında bir yıldız, hem de en ufacıklarından, mavi kadifede bir yaldız zerresi yani, yani bu koskocaman dünyamız. Bu dünya soğuyacak günün birinde, hatta bir buz yığını yahut ölü bir bulut gibi de değil, boş bir ceviz gibi yuvarlanacak zifiri karanlıkta uçsuz bucaksız. Şimdiden çekilecek acısı bunun, duyulacak mahzunluğu şimdiden. Böylesine sevilecek bu dünya "Yaşadım" diyebilmen için... nazım hikmet Sun, 30 Sep 2007 21:41:37 GMT 724297-blog@http://www.sosyomat.com/ do it the blue way http://do-it-the-blue-way.sosyomat.com/blog/724297 Yavaş yavaş ölürler seyahat etmeyenler Yavaş yavaş ölürler okumayanlar müzik dinlemeyenler vicdanlarında hoşgörüyü barındırmayanlar yavaş yavaş ölürler onurlarını yıkanlar hiçbir zaman yardım istemeyenler. yavaş yavaş ölürler alışkanlıklara esir olanlar her gün aynı yolları yürüyenler ufuklarını genişletmeyen ve değiştirmeyenler elbiselerinin rengini değiştirme riskine bile girmeyen veya bir yabancı ile konuşmayanlar yavaş yavaş ölürler ihtiraslardan ve verdikleri heyecandan kaçanlar tamir edilen kırık kalplerin gözlerindeki pırıltıyı görmek istemekten kaçınanlar yavaş yavaş ölürler yavaş yavaş ölürler aşkta veya işte bedbaht olup istikamet değiştirmeyenler rüyalarını gerçekleştirmek için risk almayanlar yavaş yavaş ölürler Pablo Neruda Sat, 29 Sep 2007 00:22:24 GMT 710477-blog@http://www.sosyomat.com/ do it the blue way http://do-it-the-blue-way.sosyomat.com/blog/710477