MAVİSEL....

blog'a geri dön

8 yorum var - 25 Mayıs 2008 03:29

Kendime ait bir dünyam vardı benim... avucumda

*İnandıklarım – inanmadıklarım,

*Umutlarım – umtsuzluklarım

*Ve yaşanmışlıklarım...

mutluydum...bir gün içimde bi yerlerde bilmediğim bi kapı açıldı ve canımı o kadar yaktı ki ; dayanamadım , ağladım...inanMAdıklarım azaldı; inandıklarım çoğaldı...gitmek istedim ; kendime gidecek bi yer bulamadım...en sonunda “O” kapıyı kapatmaya ve eskiye dönmeye karar verdim...
eskiye dönüp “ kısmi yeni “ olduktan çoookk sonra yaşanmışlıklar “O” kapıyı hatırlattı bana... “kapının ardında ne vardı?” hatırlamak için açtım...açar açamaz çok büyük bir acı duydum...sonra bi kaç fotoğraf buldum... baktım...önce seni tanıyamadım... ben baktıkça sen canlandın sen canlandıkça da ben unutmak istediklerimi teker teker hatırladım...

ben üzgündüm ; sense yüzünde bilindik gülümsemen karşımda duruyodun...arkamı dönüp gitmek istedim ; yapamadım... biraz daha oyalandım...sonra yoruldum ; durdum... nerde olduğumu anlamak için çevreme bakındım...tanıdık geldi bazı yerler , kişiler ve nesneler... ama tam olarak hatırlayamadım...

yere oturdum ; bekledim biraz...ne kadar bekledim bilmiyorum , o kadar hazırlıksız yakalanmıştım ki zamanı hatırlatacak hiç bi şey yoktu yanımda... bir süre sonra neden orda beklediğimi de unuttum... ayağa kalktım ; gidECEKtim... sonra yüzünde bilindik gülümsemenle seni yine karşımda buldum...bir süre kıpırdıyamadım ; sana baktım...birden bir sızı başladı içimde ; büyüdü...

sana doğru bir adım attım... acım daha da arttı...sonra geri gittim ; gözlerimi kapattım ve bir dilek tuttum...

gözlerimi açıp etrafıma baktım ; ortaya saçtıklarımı farkettim... hepsini teker teker topladım ve özenle yerlerine koydum... ortalığı topladıkça acım da azalmaya başladı... elimde son bi fotoğraf vardı ; baktım ; ilk seni gördüm... ben baktıkça sen silikleştin , sen silikleştikçe hatırladıklarımı unuttum ve fotoğrafı yerine koydum...

işim bitmişti ; artık gidEBİLİRdim...tam çıkacakken karşımda birini gördüm ; ne tanıdıktı ne yabancı... hafızamı zorladım ve karar verdim ; yabancı gibiydi...

sonra aklıma eski bir masal takıldı ; * bir VARMIŞ bir YOKMUŞla başlayan...

"bana bir varmış de
bir varmış, bir yokmuş deme
içime dokunuyor

alıntıdır şiir can yücelin...

'sen'' var ise 'ben' var..
'o' yok ise elbette yok...
'ben'in sınırı hep 'sen'dedir.
'sen' varlık'ta olmaz isen elbette 'ben' de yok(muş) olur...
hep 'sağ' ol...oL... bunun arası 'yok'...

yazı çok güzel eline yüreğine sağlık :)

qhareb  25 Mayıs 2008 03:47  

bir dilekse tüm unutşları sağlayan reçetesini benle paylaş bu dileğin... lütfen...

sniles  25 Mayıs 2008 10:20  

bir bilsem sniless...??konuşur buluruz belki senınle o dilegi...

do it the blue way  31 Mayıs 2008 13:54  

keşke...

sniles  31 Mayıs 2008 15:23  

Unutmayı dileyecek kadar mı ....

manu  02 Haziran 2008 22:52  

dilemek ne demek ben kendi adıma söliim deli gibi istiyorum..

sniles  07 Haziran 2008 20:12  

meğer oğlum masal anlatırken bu yüzden "bir varmııış bir varmış" diye başlıyormuş.

hikmet senol  27 Haziran 2008 01:30  

insana deger katan elbette acılarıdır da ..acı vereni ( ve dolaylı olarak acının kendisini ) unutmaya çalışmak; degerlerinden, erdemlerinden ve hatta en önemlisi kendinden vazgeçmektir...

...neyse ki böyle bir ihtimal yok.

godlessturtle  01 Ağustos 2008 21:34  
bu yazıya puanı basanlar: